Column | Niet in mijn achtertuin

Onze jongste zoon gaat naar de crèche. Het is een fijn crèche, met lieve leidsters, leuke ruimten en een gezellige buitenspeelplaats. Via een steegje tussen de huizen kom je op een veilig omsloten binnenterrein waar een oud schoolgebouwtje is omgetoverd tot kinderdagverblijf. Op de wat harde akoestiek van de ruimten na, kan ik niets negatiefs bedenken over dit tweede thuis voor onze dondersteen. 

Vorig jaar wilde de crèche uitbreiden met twee groepen. De altijd zo vredelievend ogende buurt sprong terstond op de barricades. Via bezwaarprocedures en krantenartikelen uitten omwonenden hun zorgen en ergernissen over de onacceptabele overlast die reeds werd ondervonden en alleen maar erger zou worden. 'De hele dag het geluid van gillende en jankende kinderen... en dan komen die ouders met hun veel te dure auto's hun kinderen stallen om te gaan werken om nog meer geld te gaan verdienen...', of woorden van gelijke strekking. Redelijke en minder redelijke argumenten zullen we maar zeggen.

Maar geef de hedendaagse mondige bezwaarmaker eens ongelijk. Wie wil er nu 10, 20 of 30 spelende kinderen in z'n achtertuin? In een stadse omgeving liggen woningen en buitenspeelplaatsen vaak dicht bij elkaar. Als een woning direct aan een speelpleintje grenst, krijg je gemiddeld over de dag zo'n 55 dB(A) voor je kiezen. De piekgeluiden variëren van 70 tot 80 dB(A). Dat is zelfs binnen nog goed te horen. En als je dan de hele dag thuis zit, word je daar niet vrolijk van. De uitbreiding kwam er trouwens toch.

Hoe ging dat vroeger dan? Bij die gezinnen met 8 of meer kinderen. Die speelden toch ook buiten in de tuin? Het werd geaccepteerd omdat het er gewoon bij hoorde. Iedereen maakte min of meer de zelfde leefgeluiden. Kinderopvang was er niet. Kinderen speelden bij elkaar op straat, genoeg moeders die een oogje in het zeil hielden. Het geluid van schoolpleinen hoorde erbij, net zoals het geluid van de plaatselijke fanfare en de dansavond in het buurthuis. Voor de goede orde: dit is allemaal voor mijn tijd!

Vorige week mocht ik als deskundige optreden bij een zitting van de Raad van State. Het geschil: de gemeente had een vrijstelling van het bestemmingsplan verleend voor het vestigen van een nieuw kinderdagverblijf. De omwonenden maakten hier bezwaar tegen. De kwestie sleept al ongeveer twee jaar. Van bezwaarcommissies naar de rechtbank tot de Raad van State. Naast parkeerproblemen en waardedaling van hun huizen, voorzagen de bewoners vooral heel veel geluidoverlast. Ik was ingehuurd door het kinderdagverblijf en de gemeente. De omwonenden hadden ook een adviesbureau ingehuurd voor een contra-expertise op ons geluidonderzoek. Wij hadden daar weer op gereageerd en zij weer daarop et cetera et cetera. Over zes weken is de uitspraak. Ik zet m'n geld ditmaal op de bewoners. We praten hier over maximaal 14 kinderen tot vier jaar die op doordeweekse dagen twee keer anderhalf uur buitenspelen. Zouden ze misschien bij u achter mogen komen spelen?

Gepubliceerd in 
'Gezond Gehoor'
november 2011

Column | Stemgeluid

Terwijl de lijsttrekkers zich tijdens de verkiezingcampagnes schor praten, vraagt u zich af wat er met uw stem zal gebeuren. Ik kan het u niet vertellen, maar waarschijnlijk niet wat u ervan verwacht had. De vorming van een nieuwe coalitie is, bij het schrijven van deze column, in de informatiefase. Oftewel, we hebben nog een lange weg te gaan. Wat mij opvalt is dat de grootste winnaar van de verkiezingen een grotere stem lijkt te hebben dan een partij die in zetelaantal ver overstijgt. Maar wellicht heb ik een te rigide blik op democratie. Overigens kan ik u enigszins "geruststellen": geen van de politieke partijen heeft echt iets belangrijks over geluid opgenomen in de programma's, laat staan over horecageluid (met uitzondering overigens van de ChristenUnie, die actief gehoorschade bij jongeren door concerten en dergelijke wil bestrijden). Het webtijdschrift over geluid Geluidnieuws.nl heeft alle programma's doorgeworsteld op geluidthema's en vond vooral veel algemeenheden binnen evenzo algemene milieuplannen. Neen, van vergaande visie hoeven wij in dezen niemand te betichten.

Een ander stemgeluid dat deze maand dagelijks onze huiskamers binnendringt wordt jammerlijk overstegen door de ondertussen alom bekende en bekritiseerde Vuvuzela's. Zoals in mijn vorige column aangekondigd, heeft het gebruik van de stadiontoeter massaal zijn intrede gedaan. Het gejoel en gejuich van het publiek bij de WK-voetbalwedstrijden wordt overstemd door niet aflatende zoem. Het schijnt zelfs dat de toeschouwers vaak niet eens meer de moeite nemen om oooh en aaah te roepen op de spannende momenten. Je komt toch niet over de voetbaltrompet heen. De spelbeleving thuis leidt eronder. Vind ik.

Maar het mooiste stemgeluid van deze maand is natuurlijk dat van mijn jongste zoontje die 11 juni ter wereld kwam. Na negen maanden lang zijn lippen stijf op elkaar gehouden te hebben, mocht hij eindelijk van zich laten horen. En dat deed hij. Wonderbaarlijk hoe zo'n minimensje vanaf de eerste minuut zijn stem kan laten gelden. Het wordt al snel een rijke schakering aan geluiden; van zacht klagerig gemurmel en kleine tevreden geluidjes tot hard krijsen in precies die frequenties waarin het menselijk gehoor juist heel gevoelig is. Al snel zal hij ook leren om zonder stemgeluid te praten, namelijk met zijn handjes. Bij ons komt dat niet voort uit de recente praat-met-je-baby-in-gebaren-hype, maar uit bittere noodzaak vanwege de handicaps van onze dochter van bijna acht . Het is verbluffend te zien hoe makkelijk kinderen een tweede taal, bij ons dus de Nederlandse Gebarentaal, oppikken, zoals ons oudste zoontje van inmiddels drie jaar. (Voor degenen die hebben meegeteld: ja het zijn er inderdaad drie, en voor wie het zich afvraagt: nee, meer worden het er niet).

En dan kan ik u nog een laatste geluidnieuwtje meegeven. Deze zomer zal een deel van ons bedrijf verhuizen van Amsterdam naar Haarlem en vindt u ons onder de naam: Het GeluidBuro. Tijd voor een nieuw geluid...

Elk kwartaal schrijft akoestisch adviseur
Lennard Duijvestijn een column voor
het horeca vakblad HorecaVizier
(gepubliceerd in juli 2010)